MARTIN 00-18V
nr 1842656
rok 2013

Martinowski Grand Concert 14 z zakładów w Nazareth (PA) z dwuczęściową, klejoną w osi szyjką o historycznym przekroju V, z otwartymi, dedykowanymi maszynkami Grovera o metalowych pokrętłach Butterbean na prostej główce z palisandrowym czołem i 20-progową, hebanową podstrunnicą z abalonowymi, punktowymi markerami, wklejoną na jaskółczy ogon (Compound Dovetail Neck Joint) w mahoniowe pudło rezonansowe 00 ze świerkowym topem, skromną rozetą i hebanowym mostkiem; krawędzie korpusu tej zgrabnej gitary zabezpieczono „szylkretowym” bindingiem, z tego efektownego materiału wycięto też pickguard; historyczne oznaczenia gitar Martina ukazują rozwój instrumentu wyznaczany z reguły wzrostem pojemności pudła rezonansowego próbującej nadążyć za szybko rosnącymi oczekiwaniami brzmieniowymi, głównie głośnością i „głębokością” dźwięku, do połowy XIX w. korzystano z prostych symboli cyfrowych - od 5 do 1 (im mniejsza cyfra - tym większy gabaryt), ale już w roku 1854 pojawił się pierwszy model 0 (Concert), torując drogę kolejnym konstrukcjom: 00 (Grand Concert) z 1857 r., 000 (Auditorium) z 1902 r., D (Dreadnought) z 1916 r., OM (Orchestra) z 1930 r., 0000/M (Grand Auditorium) z 1977r., J (Jumbo) z 1985 r., aż po modele współczesne: DSS (Dreadnought Slope/Round Shoulder) z 2000r., GP (Grand Performance) z 2010 r., GJ (Grand Jumbo) z 2015 r. i najnowszy S z 2020 roku, symbolom tym towarzyszy drugi, dwucyfrowy człon nazwy wyznaczający rosnąco rodzaj i klasę drewna, konstrukcji, lakieru czy inkrustacji (nie należy go mylić z oznaczeniami „12” lub „14” określającymi głębokość osadzenia szyjki w korpusie, w starszych modelach, do roku 1929 i w ich replikach wskazującymi na szyjkę wklejoną w pudło rezonansowe na wysokości XII pozycji podstrunnicy, w młodszych zaś, na szyjkę „wygodniejszą” - bardziej wysuniętą poza obrys korpusu, do wysokości XIV progu).