MARTIN 000C-16RGTE
nr 1407235
rok 2010

Współczesna odsłona legendy z początku XX wieku - Martina 000, w wersji Cutaway, z wygodną, mahoniową szyjką krytą hebanową, 20-progową podstrunnicą, wklejoną w palisandrowe pudło ze świerkowym topem (sitka spruce), rozetą typu Herringbone i hebanowym mostkiem; instrument fabrycznie wyposażono w system Aura Fishmana; martinowski rozmiar 000 wydaje się być bliźniaczy gabarytowi OM, jednak szyjka 000 jest nieco węższa (o 1,7mm), a skala krótsza (24,9" wobec 25,4"), stąd tak chętnie korzystają z niej fingerstylowcy; na przełomie wieków, z chwilą rezygnacji z kapryśnych strun jelitowych na rzecz oferujących dźwięk znacznie głośniejszy, bardziej klarowny i czystszy strun stalowych, ale też po znaczącej zmianie konstrukcyjnej „wysuwającej” szyjkę z korpusu o dwie pozycje (z XII na XIV), pojawiła się potrzeba wsparcia stabilności poddawanych teraz większym obciążeniom szyjek, stąd w roku 1920 Martin zaczął wklejać pod podstrunnice hebanowe listwy usztywniające, w roku 1934 miejsce hebanu zajął skuteczniejszy, stalowy teownik, po ponad 30 latach zastąpiony także stalowym kształtownikiem, ale już o przekroju kwadratowym, i dopiero w roku 1985 zakończono tę nierówną walkę z prawami fizyki montując w szyjkach gitar pierwsze regulowane mechanizmy napinające (uwaga - 60 lat po Gibsonie), początkowo proste, jednokierunkowe, w roku 2006 zastąpione bardziej praktycznymi - dwukierunkowymi.